زحمت فراوان است . به همين خاطر ، خداوند - تبارك و تعالى - خواسته كه از باب رحمت براى مؤمنان ، اين زحمت و مشقّت را از دوش آنان برداشته و لزوم حركت همه‌ى مردم به سوى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم براى يادگيرى احكام دين را نفى كند ؛ ولى معناى تخفيف اين نيست كه اصل فراگيرى احكام دينى ساقط شود . بنابراين خداوند - تبارك و تعالى - راه ديگرى را بيان مىكند ، به اين صورت كه گروهى نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آمده ، احكام و دستورات دينى را از ايشان فراگرفته ، سپس برگشته و براى سايرين بيان كنند . اين راهى كه خداوند - تبارك و تعالى - بيان كرده ، مستلزم اين است كه قول كوچ‌كنندگان به سوى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم براى قوم خودشان حجّت باشد ، و الّا تشريع كوچ گروهى از مردمان هر طايفه ، لغو و بىفايده خواهد بود . 3 - آيه حرمت كتمان : خداوند - تبارك و تعالى - مىفرمايد : إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ . . . يعنى : كسانى كه دلايل روشن و وسيله‌ى هدايتى را كه نازل كرده‌ايم بعد از آنكه در كتاب براى مردم بيان ساختيم كتمان مىكنند ، خدا آنها را لعنت مىكند و همه‌ى لعنت‌كنندگان نيز آنها را لعن مىكنند . بقره ، 159 . در بيان چگونگى استدلال به اين آيه شريفه گفته شده : خداوند - تبارك و تعالى - پوشاندن و مخفى داشتن دلايل روشن و وسيله‌ى هدايت را حرام كرده است ، پس واجب است قول كسى را كه اين دلايل و وسيله‌ى هدايت را ظاهر مىكند و براى مردم بيان مىكند قبول كنيم ، هرچند اين شخص يك نفر باشد و